Lesboadoptie: “Nieuwe mama? Ik ken haar mijn hele leven al”

Homoadoptie? Gezien de cijfers spreken we beter van lesboadoptie. Verleden weekend sprak Marijke Libert van De Morgen met kinderen die lesbische ouders hebben. “Vrij belachelijk hoor als je hoort vragen: en wat vind je van je nieuwe mama. Nieuwe mama? Ik ken haar mijn hele leven al”, zegt Milan (15).

Max en Felix zijn 8. De tweeling zijn niet onbekend. Ze zijn de zonen van Marion Oprel. Zij is de ex van Marianne Dupon, de huidige echtgenote van Yasmine. Maar Max en Felix hebben nu een officiële tweede mama, Pien. In de kerstvakantie organiseerden Marion en Pien een adoptiefeest. Hoewel ‘pas acht’, beseffen de twee pagadders al te goed hoe de vork in de steel zit.

Jullie zijn niet gemaakt met een papa maar met een donor.

Felix: “Jawel en wij weten wat dat is. Een donor is een man. Hij heeft zijn zaadjes gegeven aan het ziekenhuis. Dan komen er vrouwen naar het ziekenhuis. Die vragen een zaadje en daarmee kunnen ze kinderen krijgen.

Felix: “We hebben niet alleen een mama erbij maar ook een hele familie hoor. Heel groot.”

Max: “En op ons adoptiefeest waren oma en opa erbij. Op het huwelijk van onze mama’s niet. Omdat de kerk zegt dat het niet kan, twee vrouwen. Zij zijn van de kerk.”

Felix: “In Polen is het ook zo. Mannen met mannen en vrouwen met vrouwen, dat is écht verboden, weet je.”

Max: “In Polen zouden wij niet kunnen zijn, denk ik. Dat is wel een beetje belachelijk.”

Maar ook in België ligt homoseksualiteit precies nog delicaat.

Marion: “Vreemd voor ons en uiteraard ook voor de kinderen is de terminologie die men gebruikt. Ook de manier hoe men over jou en andere homoseksuele mensen praat. Die persoon van de politie had het over het feit dat hij ook iemand kende die ‘van de verkeerde kant’ was. In het verslag lazen we over burgerlijke partijen (wij, de ouders) en slachtoffers (de kinderen). Heel bevreemdend.”

En Felix en Max, voelen jullie nu na de adoptie een beetje een verschil?

Felix: “Nu hebben we echt twee moeders en worden we nog beter opgevoed. (Marion lacht hard)”

Max: “Mijn hart wordt groter. Ik heb nog meer liefde gekregen.”

Felix: “Ja, ik ook!”

Marion: “De adoptie heeft hen versterkt. De procedure heeft van aanvraag tot uitspraak toch ruim negen maanden geduurd. (tot de tweeling) Jullie wisten heel goed wanneer we naar de rechtbank zouden gaan of als we zaten te wachten op de brief van de rechter. En dan die ‘Yes’ elke keer. Het bleef spannend. Ik heb de indruk dat jullie je iets meer op jullie gemak voelen nu alles rond is.”

Max en Felix: “Veel meer. Nu is het zeker.”

Milan (15)

Milan is 15 en denkt er hetzelfde over, al drukt hij zich uiteraard beter uit. Hij ziet de moeilijkheden niet. Alleen dubbel zo veel moederliefde en een onbekende vader. Soms zou hij nog wel willen weten wie zijn vader is. Zolang het maar niet Eddy Wally blijkt te zijn.

Herinner jij je nog het moment waarop je besefte: ik heb een ander gezin dan de rest?

“Ik heb dat nooit echt beseft. Toen ik me moest voorstellen in de klas werd er al eens gevraagd: wat doen uw mama en uw papa. Ik zei: mijn mama doet dit en mijn Ank dat… Maar de eerste keer dat ik er écht bij stilstond, was toen ik een papier kreeg met erboven: beroep moeder, beroep vader. Het feit dat ik iets moest doorstrepen, iets wegdoen, was vreemd. Ik had evenveel thuis en ik moest schrappen. Op het college waar ik zit, heeft men speciaal voor ons de formulieren veranderd. Nu staat er ‘partner’. Ik vind dat sympathiek van mijn school.”

[…]

Sommige mensen denken: een kind bij homoseksuele ouders, die wordt het zelf natuurlijk ook.

“Hé? Ik begrijp de vraag niet.”

Dat je zelf ook mogelijk homo wordt.

“Zijn er die dat denken? Dat is marginaal zeg! Ank zei laatst ‘en als je later met je vriendin of je vriend..’. Ik heb haar meteen onderbroken met: ‘Hé, ik ben wel geen homo!’ Nee, laat dit duidelijk zijn. Ik ben voor de vrouwen, zoals mijn moeders.”

Zij zijn momenteel met de adoptieprocedure bezig. Besloten zij dat zelf of werd jij daarin betrokken?

“Het is me gevraagd. We waren in Knokke gaan eten, een Italiaantje, mijn lievelingsrestaurant. Nadien gingen we op het strand wandelen, het was volle maan. Ineens pakte Ank me vast en vroeg ze: ‘Milan, wil je mijn zoon zijn?’ Ik vond dat een mooi moment. Ik zei: maar natuurlijk, komaan, dat is al mijn hele leven zo, ik zie me als jouw zoon, de rest is puur wettelijk. Mijn ouders volgen nu zo’n cursus en binnenkort moet ik voor de rechter gaan staan en zeggen of ik het eens ben of niet met die adoptie. Ik zal me moeten inhouden. Niemand van mijn vrienden heeft ooit aan een rechter moeten zeggen dat zijn ouders oké waren. Ik ken ouders die zich niets van hun kinderen aantrekken en die moeten ook niet voor de rechter. Waarom ik en mijn moeders wel? Maar goed, mama heeft gezegd dat ik me kalm moet houden en dat ik er intussen vanbinnen het mijne mag van denken.”

Wat is de tofste reactie die je tot nu kreeg op je gezinsvorm?

“De tofste reactie is geen reactie. En dat kom ik dagelijks tegen. Iedereen doet daar normaal over. Houden zo.”

Marijke Libert, De Morgen, 19.01.2008.