Sven Pichal: “Geen woordvoerder Het Roze Huis, Radio 1 gaat voor alles”

Voorzitter Pichal zal geen woordvoerder zijn van Het Roze Huis

Sven Pichal is maar 28 maar heeft al twee lange en parallelle carrières op zijn CV. Op professioneel vlak groeide elk jaar sinds zijn opleiding comminicatie aan de Plantijnhogeschool als radiomaker bij de VRT. Nu zorgt hij ervoor dat we dankzij Peeters & Pichal de juiste zaken kopen. Zijn de tweede carrière is die binnen de homobeweging: Enig Verschil, Uit De Kast-radio, WJNH en nu voorzitter van Het Roze Huis.

Gazet van Antwerpen interviewde Sven in Café Den Draak, aan de Draakplaats.

“Radio 1 gaat voor alles”
Maaike Floor, Gazet van Antwerpen, 23.02.2008.

Hij kon dus weer geen nee zeggen. Terwijl Sven Pichal de jaren ervoor heel hard had geroepen dat hij nooit voorzitter zou worden van Het Roze Huis – Antwerpse Regenboogkoepel. “Niemand heeft het mij gevraagd”, vertelt hij ’s middags in café Den Draak aan de Draakplaats. “Onze vorige voorzitter Jan Vandersmissen stopte ermee en veel kandidaten waren er niet. Ik wilde het toch wel graag doen. Ik ben altijd al gengageerd geweest.”

Sven Pichal zit aan de koffie verkeerd. Het is vier uur, wat in zijn geval betekent dat hij al bijna twaalf uur op is. Stipt om 5.58u neemt hij iedere dag de trein naar Brussel. “Heerlijk alleen een krantje lezen. Annemie Peeters woont op het Zuid in Antwerpen en gaat met de auto. We doen dat bewust”, legt Sven uit. “Als n van ons er niet op tijd is, kan het programma gewoon doorgaan.”

Hoe voelt het om een BR te zijn, een Bekende Radiostem?

Ik word niet vaak herkend, hoor. Of Radio 1-luisteraars zijn zo discreet dat ze niets zeggen. Laatst in Red & Blue werd ik wel zes keer aangesproken. Toen bedacht ik dat het vervelend moet zijn om écht bekend te zijn.

Je naam is toch al een begrip geworden: Annemie Peeters en Sven Pichal. Alsof het nooit anders is geweest.

Mijn moeder wordt er wel veel op aangesproken. Zo vaak komt die naam nu ook weer niet voor. Tussen Annemie en mij klikt het heel goed. We hebben ook een toffe redactie. Op vrijdag, als we een week hard hebben gewerkt, nemen we om de beurt een fles bubbels mee.

Naar het schijnt praten Annemie en jij zelfs over jullie seksleven.

Bwah, dat gebeurt heel af en toe. We kunnen inderdaad over veel praten, en vooral ook zeveren. Sfeervol bullshitten noemen we dat. Dat kan gaan over het parfum van de laatste gast tot het bespreken van mooie mannen. We houden er allebei van als een man niet helemaal perfect is. Al val ik op jongere mannen dan Annemie natuurlijk. Theoretisch had ze mijn moeder kunnen zijn, hé.

Woordvoerder zijn van Wel Jong Niet Hetero vond je niet te combineren met je werk bij Radio 1. Is het voorzitterschap van Het Roze Huis dat wel?

Ik denk het wel. Ik vond het te verwarrend om woordvoerder én reporter te zijn. Voor Het Roze Huis wil ik de taak van woordvoerder aan iemand anders overdragen. Ik wil niet dat die twee zaken te veel door elkaar lopen. Radio 1 gaat trouwens altijd voor.

De grootste strijd voor de acceptatie van holebi’s lijkt gestreden. Wat wil je bereiken als voorzitter?

Ik vind niet dat de strijd gestreden is. Voor onder meer allochtonen en senioren in onze stad is holebi-zijn een groot taboe. Maar in de eerste plaats moeten we opnieuw meer aandacht hebben voor onze vrijwilligers en dertig aangesloten verenigingen. Ik wil weten wat er leeft bij die mensen.

Antwerpen profileert zich als aantrekkelijke stad voor holebi-toeristen. Ben je daar blij mee?

Ik heb daar een dubbel gevoel bij. Wij krijgen geen structurele subsidies en hebben Het Roze Huis grotendeels met eigen middelen gerenoveerd. Wij voeren in grote lijnen het holebi-beleid van de stad uit zonder daar veel financiële steun voor terug te krijgen. Ik vind het fantastisch dat de stad zich promoot als holebi-stad, maar het zou tof zijn als er ook geld komt om de holebi’s in eigen stad te ondersteunen.

Waar komt dat engagement bij jou vandaan?

Dat zit echt in de familie. Mijn ouders en broers en zussen – ik heb zes broers en twee zussen – zijn ook zo. Of het nu om de buurvrouw gaat die hulp nodig heeft of om de daginstelling waar mijn autistische broer naartoe gaat. Ze staan altijd klaar om bij te springen.

Jouw autistische broer is doof, maar herkent wel jouw stem op de radio. Dat is toch ongelofelijk?

Ja, h. Misschien herkent hij het stemtimbre. Hij zat met mijn moeder in de auto en ineens zei hij enthousiast ‘Sven’. We hebben een goede band. Mijn vriend en ik nemen hem ook vaak mee op vakantie. Soms staat hij ineens voor mijn deur met zijn fiets.

Hij is twee jaar ouder dan ik, dus we zijn samen opgegroeid. We speelden veel samen, al kreeg ik ook de trappen als hij bang of kwaad was. Als we als kind samen op de tram zaten, zei hij soms ineens ‘oink’. Dat kon komische situaties opleveren omdat niemand begreep waar dat vandaan kwam. Hij is ook geobsedeerd door het weer. Iedere dag knipt hij het weerbericht uit Gazet van Antwerpen. En omdat hij in Hasselt op een internaat heeft gezeten, knipt hij het liefst ook nog eens het weerbericht uit Het Belang van Limburg.

Je bent opgegroeid in Hoboken en woont nu in Antwerpen. Ben je gehecht aan de stad?

Ik houd van de sfeer die er hangt, de drukte en alle wijken met hun eigen karakter. Zurenborg is een soort dorp, Borgerhout de multiculturele wijk en dan heb je nog het toeristische centrum. Nee, ik wil hier nooit meer weg.

Om nog even terug te komen op je werk in Brussel. Waar ben je het meest trots op uit Peeters en Pichal?

Pff, ik vergeet vaak al snel wat we allemaal gedaan hebben. De dubieuze helderziende Maria Duval was natuurlijk enorm boeiend, al gaat ze nu gewoon door met haar praktijken in de rest van Europa. Je kan niet alles oplossen. Maar ik ben ook blij met kleine oplossingen. Laatst hadden we een item over gekleurde pleisters voor een moeder van een geadopteerde Indische dochter. Zij zag er met die huidkleurige pleisters uit als een bruine paddenstoel met lichte stippen, mailde haar moeder. Via luisteraars krijgen we dan tips via welke Amerikaanse websites je wél gekleurde pleisters kan bestellen. Dat is toch mooi?

Wat zou je in de toekomst nog graag doen voor de radio?

Een seksprogramma voor bejaarden, ergens diep in de nacht. Volgens mij is dat een van de laatste taboes.

Misschien iets voor de Antwerpse seniorenzender Radio Minerva?

Ik denk niet dat Radio 1 het zal waarderen als ik ergens anders ook nog ga presenteren. Maar ik sta tussen vijf en zes uur ’s morgens wel op met Radio Minerva. In mijn badkamer heb ik een klein radiootje dat niet alles kan ontvangen. Radio Minerva dus wel. Zalig wakker worden!

Maaike FLOOR