Vlaamse homopriester Dirk Van den Broeck schrijft boek over zijn jeugd

Dirk Van den Broeck (32) is pas op 16 juni 2007 tot priester gewijd in Turnhout, maar hij heeft een boek geschreven over zijn jeugdjaren. Met zijn verhaal wil hij homoseksualiteit zowel binnen als buiten de Kerk bespreekbaar maken. In Mag ik anders zijn? vertelt Van den Broeck hoe hij bij de scouts zijn geaardheid ontdekte. “Jarenlang heb ik dit verhaal opgekropt. Het was tijd om het publiek te maken. Beschouw het als een late puberteit: van de daken schreeuwen wie je bent en wat je doet. Heerlijk.”

‘Dit mag een knuppel in het hoenderhok zijn’, Wouter Fransen, Het Nieuwsblad, 27.05.2008.
Dirk blikt met gemengde gevoelens terug op die periode. ‘Ik was dertien. Al mijn vrienden hadden een liefje, en ik werd maar niet verliefd. Dromen deed ik wel, maar dan enkel over mijn beste vriend. En dat deed een belletje rinkelen.’
Een harde vaststelling, aldus nog de huidige vicaris van Noorderwijk, maar het had ook voordelen. ‘Veel jongens verkochten praatjes over meisjes die ze amper zagen. Maar ik lag op kamp elke nacht naast mijn grootste liefde. Uiteindelijk leidde dat er wel toe dat ik mezelf afsloot in een fantasiewereld. Ik lag in de knoop met mezelf en moest twee jaar van mijn middelbare studies overdoen.’

Op 17-jarige leeftijd kwam bij Dirk de ‘klik’. ‘Ik koos voor de christelijke jeugd en daar liep ik Edwin Ysebaert (bekend van Het Eenzame Hartenbureau op Radio 2, nvdr.) tegen het lijf. Jongen, zei hij, jij hebt iets te vertellen. En toen liet ik het allemaal los. Binnen die religieuze sfeer kon ik mezelf zijn. Achteraf bekeken heeft dat mijn keuze voor het priesterschap zeker mee bepaald. In het seminarie kon ik met mijn verhaal terecht, maar het standpunt van de kerk bemoeilijkte de zaak ook. Sommige priesters luisterden, maar lieten me beloven alles geheim te houden. Anderen brandden een kaarsje in de kapel voor mijn genezing.’

Dirk is zich bewust van het stof dat Mag ik anders zijn? kan doen opwaaien. De uitgave valt samen met het ontslag van de progressieve kardinaal Godfried Danneels. Als opvolger noemen kenners nu al André Léonard, een ultraconservatief die bekendstaat om zijn discriminerende uitspraken over homo’s. ‘Dit mag een knuppel in het hoenderhok zijn’, knikt Dirk. ‘Tenzij iemand, zoals ik, vrijwillig voor het celibaat kiest, kan en mag je de lichamelijkheid tussen mensen niet ontkennen. Belangrijk is dat je voor iemand kiest. Of dat een man of vrouw is, maakt niet uit. Op dat vlak is de Kerk gewoonweg preuts.’

Dirk wil homoseksualiteit bespreekbaar maken binnen de kerk, maar ook jongeren een hart onder de riem steken. ‘De holebi-beweging is een feit, maar toch blijft het onderwerp zeker bij tieners vaak nog taboe. Als dit één jongere ertoe kan aanzetten om zich te outen, dan beschouw ik mijn missie als geslaagd. Ik ben benieuwd naar de reacties.’