“Eurovisie Songfestival boycotten om Servische homofobie”

Songfestival is niet holebi

Auteur en columnist Tom Naegels meent dat we dit jaar het Eurovision Song Contest hadden moeten boycotten. Ook weerlegt hij dat het Festival zo holebi is.

Holebisi Na Jalisi, Tom Naegels, Spijkerschrift, De Standaard, 24.05.2008

Alsof ze nog geen problemen genoeg hebben met adoptie, spermadonors en het gewauwel van Eva Pauwels. Nu krijgen de lesbiennes ook nog eens de schuld van de val van Ishtar. ‘Het Eurovisie Songfestival is een amalgaam van televisiespektakel, camp en kitsch’, moppert Marc Coenegracht, de Peter Koelewijn onder de societyjournalisten, in zijn analyse van zwarte dinsdag. ‘Een hoogfeest van holebi’s die met hoge eigendunk denken dat ze dit gebeuren in handen hebben.’

Holebi’s? De ho’s, ja, die. Maar de lebi’s? Dat rare neologisme is net uitgevonden om de veel discretere laatsten niet te associëren met de gatpluimerij van de eersten! En nu gaan ze toch weer mee in het bad. Laat dit duidelijk zijn: als Ishtar sinds dinsdag door het leven gaat als ikdàchthetnishtar, dan ligt dat mogelijk aan de homo’s, die zich massaal solidair verklaarden met hun broeder uit Israël of die Poolse die ooit een man geweest moest zijn, voor hij stierf. Maar niét aan de Stephanies en Yanaikas onder ons. Anders zat Malta nu wel in de finale.

Tenzij Coenegracht gewoon gevolg gaf aan de directieven uit Belgrado, om niet te openlijk homoseksueel te praten, te leven of te zijn. Holebi klinkt verhullender dan homo, met wat geluk denken die Serviërs dat het iets is uit die ishtaal die ze bij ons spreken. (Holebisi Na Jalini: zie je dat het vunzig was! En die Michel danste al zo fattig. Met zijn liertje pleziertje. En dat fruitige luitje.

‘Kolosali krokodili’? Zeg maar niets meer. ‘O bulo diti non slukati’? Als Michel daar al niet voor te vinden is, ons zeker niet gezien! Vade retro, bulo diti! Het moet trouwens een serieus vergiftigd geschenk geweest zijn, dat Servië het festival moest organiseren. Een land waar tweederde van de inwoners ervan overtuigd is dat homoseksualiteit een ziekte is.

Waar de Israëlische finalist een reëel risico loopt om de finale niet te halen, tenzij hij tot vanavond in zijn hotelkamer blijft. Waar Gay Prides traditioneel uit elkaar worden geranseld door milities met heimwee naar de zuiveringen van weleer. Zo’n land organiseert de grootste Gay Pride van het oude continent, de Studio 54 van de Europese tv, de musicalversie van Will & Grace. Om rond te toeteren dat ze helemaal mee zijn met het moderne Europa. Kom allemaal bij ons op vakantie! Maar ondertussen wel briefjes uitdelen: als u homo bent, gelieve dat niet te zijn.

Eigenlijk hadden we om die reden alleen al het festival moeten boycotten. Een beetje zoals Ann Van Elsen dat deed met de Miss World: goed weten dat je gaat verliezen, en dat verhullen met gewetensbezwaren. Ik hoop dat ons land op zijn minst protest heeft aangetekend tegen die kolosali homofobi? Als er bij Bart Peeters twee wodka-slempende kampbewaarsters met een zweep worden voorgesteld als ‘typische Servische vrouw’, dan eist Belgrado geheid excuses. Dan hebben wij ook recht op onze verontwaardiging.

Al zijn er landen die nog minder staan te springen om het Songfestival te organiseren. Gambia, om er maar een te noemen. Daar gaat president Yahya Jammeh homo’s vanaf vandaag het hoofd afsnijden. Kwestie van uit de relatieve internationale anonimiteit te treden. Pech voor ‘sexy loverman’ uit Serekunda, die zich op cyberdating.com voorstelt als easy going gay in the Gambia. Look sexy all over my body which men have to look like.

Pech ook voor 63-jarige Björn uit Oslo, die op globalgayz.com vertelt hoe een sweet young gay friend uit Brikama hem heeft verlekkerd op de heerlijke naaktstranden in zijn land, en die door de webmaster gewaarschuwd wordt voor bedrog. Maar het meest pech voor de talloze straatarme Gambiaanse jongens, de meeste niet eens homo, die zich als hoertjes verkopen aan westerse toeristen, maakt niet uit van welk geslacht. Je zou verwachten dat hun president hen te hulp komt.

Neen, ze worden straks onthoofd. En dat terwijl de toeristische dienst van Gambia amper een maand geleden nog een hele delegatie Vlaamse journalisten naar het Sheraton van Brufut haalde: een volle week gratis op het strand en in een prauw, in ruil voor een jubelende reportage. ‘Het echte Afrika ligt dichtbij’, kopte toen Het Laatste Nieuws, boven een lofzang over ‘de baobabs en kapokbomen, de primitieve dorpjes met lemen hutten, pindavelden en de stukken jungle met een ongelooflijke rijkdom aan vogels’. Over het sekstoerisme geen woord. In de andere kranten en tijdschriften moet het nog verschijnen: benieuwd of die nu enige schroom voelen.

Het minste wat we nu kunnen doen, is die toeristische goednieuwsshow verknallen. You can’t eat your cake and eat it too: ofwel probeer je toeristen aan te trekken en dan gedraag je je beschaafd, ofwel ben je een land van koppensnellers, en dan zie je geen euro. Een beetje zoals bij Servië en Eurosong. Maar dan oneindig veel ernstiger.

Tom Naegels is schrijver

Spijkerschrift verschijnt wekelijks op zaterdag

Eén reactie

  1. […] “Eurovisie Songfestival boycotten om Servische homofobie” […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: